Ας ερχόσουν για λίγο – Δανάη Στρατηγοπούλου
Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η θλίψη και πότε ο πόνος
Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ’ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι
Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά
Που να’ σαι, να ’ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε
Που να’ σαι να ’ρθεις το βράδυ αυτό
που ’γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ’ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα…
Ένα εξαιρετικό τραγούδι, που ακόμη και τόσα χρόνια μετά εξακολουθεί να κάνει την καρδιά μου να ραγίζει…
Λατρεύω τις παιδικές ζωγραφιές!.. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο διαφορετικά και σίγουρα λιγότερο βαρετά απ’ ό, τι τα βλέπουμε!
Ναι, μ’ αρέσει να πιστεύω ότι υπάρχουν νεράιδες! Θεωρώ τελείως άδικο το να είναι οι άνθρωποι η μόνη δεδομένη ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο.
Δεν θέλω ποτέ να χάσω – ή ακόμη χειρότερα να ξεχάσω – το παιδί που βρίσκεται μέσα μου…
