Δεν θέλω αλήθεια…Μαγεία θέλω…

Γυρνάς στο σπίτι…Περί τις 01:30. Δεν ανοίγεις τηλεόραση. Κάθεσαι στον καναπέ. Κοιτάς εδώ κι εκεί απροσδιόριστα, σα χαμένη. Λες και το ενδιαφέρον σου για τα πάντα ξαφνικά έχει πάει περίπατο. Στο μυαλό σου στριφογυρίζουν όλα όσα έζησες εκείνο το βράδυ – για το οποίο νιώθεις ότι τα έκανες όλα απλά λάθος ή απλά σωστά..Και πώς χάρηκες, σα μικρό παιδί που του χάρισαν το ωραιότερο παιχνίδι του κόσμου. Το πιο σημαντικό: θυμάσαι. Δε σταματάς να θυμάσαι. Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα και πώς σε ξεχώρισα μέσα μου. Και πώς όταν είσαι δίπλα μου όλα είναι καλύτερα κι όλα μου γελούν. Βέβαια, “πολύ δυνατή είσαι”, μου είπες, “και όλα να τ’ αλλάξεις μπορείς”, κι αυτό με κάνει να νιώθω πολύ ασφαλής, γιατί κάθε φορά που σου μιλάω νομίζω ότι πάντα μα πάντα καταλαβαίνεις αυτά που δε σου λέω – και δε στα λέω όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε χρειάζεται – κι εσύ είσαι πάντα εκεί, να μ’ αγκαλιάζεις και να με νοιάζεσαι, να με ακούς ακόμη κι όταν μιλάω με τον εαυτό μου και λέω “μα, κοίτα να δεις, εγώ δε νιώθω καθόλου μα καθόλου δυνατή, δε μπορώ, δε θέλω άλλο νά ‘μαι δυνατή, θέλω απλώς να είμαι το κοριτσάκι κάποιου, να με πάρει αγκαλιά και να μου πει “είμαι εδώ μαζί σου, μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά” “. Και δεν ξέρω, ούτε με νοιάζει, αν τρομάζεις μ’ αυτό που σου λέω τώρα, ή αν ξέρεις, αλήθεια, πόσο έχεις ζυγώσει και έχεις ακουμπήσει απαλά την ψυχή μου. Αλλά αυτό που σίγουρα μπορώ να σου εγγυηθώ πως ξέρω για τα καλά, είναι πως χθες βράδυ για μια μικρή μαγική στιγμή κατάλαβα πως η αγκαλιά σου είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και πολύ καιρό…