Στις δώδεκα ακριβώς…

 

Στις δώδεκα ακριβώς ήρθες πάλι

Σαν άνεμος καυτός σαν τη ζάλη

Και με σήκωσες, με ξεσήκωσες

 

Στις δώδεκα και πέντε είχες φύγει

Και πάλι η μοναξιά με τυλίγει

Σα δε ντρέπεσαι, δε με σκέφτεσαι

 

Στις δωδεκάμισι τη μπλούζα σου φορώ

Και μόλις σε μυρίζω, όλα στα συγχωρώ

Και συ, να, γελάς, με τους άλλους πας

 

Την πόρτα ξεκλειδώνω μες στο άχτι μου

Να ’ρθεις και να χωθείς στο κρεβάτι μου

Και πριν κοιμηθώ, να σου υποταχθώ….

Το…Μαγισσάκι

Το μαγισσάκι

Από τους χρόνους τους παλιούς το’ χω βαθύ μεράκι
Να βγω στις πέρα θάλασσες, να βρω το μαγισσάκι
Τ’ άπιαστο σαν αερικό, στην εμορφιά του Μάης
Που αν κάνεις να τον μυριστείς, αλίμονο σου, εκάης

Έβγα, έβγα, μαγισσάκι,  χτύπα, χτύπα το ραβδάκι
Ντο και ρε και μι και φα, μες στα ροζ τα σύννεφα
Τι ζουμπούλια και τι κρίνα, τι και τούτα, τι και κείνα
Ντο και ρε και φα και μι, φούχτα μου και δύναμη
 
Ποιος θα μου δώκει δύναμη κι ένα μακρύ καμάκι
Να βγω στις πέρα θάλασσες, να βρω το μαγισσάκι
Που ‘ναι σπηλιά του ο ουρανός, άγγελος η μαμά του
Κι αφρός το φουστανάκι του στην άκρια του κυμμάτου
 
Χτύπα, χτύπα το ραβδάκι, χύνε το νερό στ’ αυλάκι
Φα και ρε και μι και ντο, μες το μπλε το ξάγναντο
Τα παπιά και τα βαπόρια, παν μαζί και πάνε χώρια
Έξι, τέσσερα κι οκτώ, γούρι μου και φυλαχτό
 
Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές ν’ ανάψω ένα κεράκι
Να κάνει θαύμα στα κρυφά για ‘με το μαγισσάκι
Που να κοιμάμαι ξυπνητός, να τρέχω ξαπλωμένος
και να με λεν χωρίς καρδιά, μα να ‘μαι ερωτευμένος
 
Έβγα, έβγα μαγισσάκι, χτύπα, χτύπα το ραβδάκι
Ντο και ρε και μι και φα, μες στα ροζ τα σύννεφα
Τα παπιά και τα βαπόρια, παν μαζί και πάνε χώρια
Έξι, τέσσερα κι οκτώ, γούρι μου και φυλαχτό

(……………)

(……………)

“…Τα δυο σου μάτια μες στην αγωνία με κάρφωσαν την ύστατη στιγμή…Μα, αλλού λατρεύεις κι άλλα προσκυνάς…Ακόμα θυμάμαι που σε μύρισα, γύρισα, μια βόλτα μού ‘χες πει πως θά ‘ναι…Μόνο όταν μεθάς θυμάσαι…Πού νά ‘σαι;…

Όταν κοιτάζω να κοιτάς και μη μου κάνεις πως αλλού ρεμβάζεις/ όταν κοιτάω αλλού αναστενάζεις, καρφώνεσαι, κολλάς και δε μιλάς…

Κοίτα με, που να πάρει η ευχή, θα τρελαθείς, σου λέω με τ’ άρωμά μου, μάθε τ’ όνομά μου, κρυώνω πάντα τέτοια εποχή…

Τι περιμένεις, μίλα μου/ είμαι στο χείλος του γκρεμού/ και που να πάρει/ εσύ κι εγώ ζευγάρι/ κι ας γίνει ο χαμός του χαμού!…

Τι περιμένεις, μίλα μου/ είμαι στο χείλος του γκρεμού/ στην ελεύθερή μας πτώση/ ποιος Θεός θα μας γλυτώσει/ απ’ τη νύχτα του κατακλυσμού…”

Τι μέτριο όργανο ο λόγος…Τι ανάξιο του έρωτα…

Από χώμα και από αρμύρα είναι το βλέμμα σου. Μια μέρα στάλαξες θάλασσα. Είχες φυτά στο πλευρό σου, ζεστά, έχουν ακόμη τη γεύση σου.

Αθάνατος και πικροδάφνη, όλα τα κλείνεις μέσα στα μάτια σου. Από χώμα κι από αρμύρα έχεις τις φλέβες, την ανάσα σου.

Φύσημα ζεστού αέρα, ίσκιος ζεστού καλοκαιριού, όλα τα περικλείεις μέσα σου.

………………………

Είσαι καυτός, όπως το άνθος στο γκρεμό, δε μιλάς, και κανείς δε σου μιλάει.

………………………

Έρχεσαι πάντοτε από τη θάλασσα…

Cesare Pavese