Στις δώδεκα ακριβώς ήρθες πάλι

Σαν άνεμος καυτός σαν τη ζάλη

Και με σήκωσες, με ξεσήκωσες

Στις δώδεκα και πέντε είχες φύγει

Και πάλι η μοναξιά με τυλίγει

Σα δε ντρέπεσαι, δε με σκέφτεσαι

Στις δωδεκάμισι τη μπλούζα σου φορώ

Και μόλις σε μυρίζω, όλα στα συγχωρώ

Και συ, να, γελάς, με τους άλλους πας

Την πόρτα ξεκλειδώνω μες στο άχτι μου

Να ’ρθεις και να χωθείς στο κρεβάτι μου

Και πριν κοιμηθώ, να σου υποταχθώ….

Το μαγισσάκι

Από τους χρόνους τους παλιούς το’ χω βαθύ μεράκι
Να βγω στις πέρα θάλασσες, να βρω το μαγισσάκι
Τ’ άπιαστο σαν αερικό, στην εμορφιά του Μάης
Που αν κάνεις να τον μυριστείς, αλίμονο σου, εκάης

Έβγα, έβγα, μαγισσάκι,  χτύπα, χτύπα το ραβδάκι
Ντο και ρε και μι και φα, μες στα ροζ τα σύννεφα
Τι ζουμπούλια και τι κρίνα, τι και τούτα, τι και κείνα
Ντο και ρε και φα και μι, φούχτα μου και δύναμη
 
Ποιος θα μου δώκει δύναμη κι ένα μακρύ καμάκι
Να βγω στις πέρα θάλασσες, να βρω το μαγισσάκι
Που ‘ναι σπηλιά του ο ουρανός, άγγελος η μαμά του
Κι αφρός το φουστανάκι του στην άκρια του κυμμάτου
 
Χτύπα, χτύπα το ραβδάκι, χύνε το νερό στ’ αυλάκι
Φα και ρε και μι και ντο, μες το μπλε το ξάγναντο
Τα παπιά και τα βαπόρια, παν μαζί και πάνε χώρια
Έξι, τέσσερα κι οκτώ, γούρι μου και φυλαχτό
 
Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές ν’ ανάψω ένα κεράκι
Να κάνει θαύμα στα κρυφά για ‘με το μαγισσάκι
Που να κοιμάμαι ξυπνητός, να τρέχω ξαπλωμένος
και να με λεν χωρίς καρδιά, μα να ‘μαι ερωτευμένος
 
Έβγα, έβγα μαγισσάκι, χτύπα, χτύπα το ραβδάκι
Ντο και ρε και μι και φα, μες στα ροζ τα σύννεφα
Τα παπιά και τα βαπόρια, παν μαζί και πάνε χώρια
Έξι, τέσσερα κι οκτώ, γούρι μου και φυλαχτό

Όταν κοιτάζω να κοιτάς και μη μου κάνεις πως αλλού ρεμβάζεις/ όταν κοιτάω αλλού αναστενάζεις, καρφώνεσαι, κολλάς και δε μιλάς…

Κοίτα με, που να πάρει η ευχή, θα τρελαθείς, σου λέω με τ’ άρωμά μου, μάθε τ’ όνομά μου, κρυώνω πάντα τέτοια εποχή…

Τι περιμένεις, μίλα μου/ είμαι στο χείλος του γκρεμού/ και που να πάρει/ εσύ κι εγώ ζευγάρι/ κι ας γίνει ο χαμός του χαμού!…

Τι περιμένεις, μίλα μου/ είμαι στο χείλος του γκρεμού/ στην ελεύθερή μας πτώση/ ποιος Θεός θα μας γλυτώσει/ απ’ τη νύχτα του κατακλυσμού…”

Αθάνατος και πικροδάφνη, όλα τα κλείνεις μέσα στα μάτια σου. Από χώμα κι από αρμύρα έχεις τις φλέβες, την ανάσα σου.

Φύσημα ζεστού αέρα, ίσκιος ζεστού καλοκαιριού, όλα τα περικλείεις μέσα σου.

………………………

Είσαι καυτός, όπως το άνθος στο γκρεμό, δε μιλάς, και κανείς δε σου μιλάει.

………………………

Έρχεσαι πάντοτε από τη θάλασσα…

Cesare Pavese

Γυρνάς στο σπίτι…Περί τις 01:30. Δεν ανοίγεις τηλεόραση. Κάθεσαι στον καναπέ. Κοιτάς εδώ κι εκεί απροσδιόριστα, σα χαμένη. Λες και το ενδιαφέρον σου για τα πάντα ξαφνικά έχει πάει περίπατο. Στο μυαλό σου στριφογυρίζουν όλα όσα έζησες εκείνο το βράδυ – για το οποίο νιώθεις ότι τα έκανες όλα απλά λάθος ή απλά σωστά..Και πώς χάρηκες, σα μικρό παιδί που του χάρισαν το ωραιότερο παιχνίδι του κόσμου. Το πιο σημαντικό: θυμάσαι. Δε σταματάς να θυμάσαι. Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα και πώς σε ξεχώρισα μέσα μου. Και πώς όταν είσαι δίπλα μου όλα είναι καλύτερα κι όλα μου γελούν. Βέβαια, “πολύ δυνατή είσαι”, μου είπες, “και όλα να τ’ αλλάξεις μπορείς”, κι αυτό με κάνει να νιώθω πολύ ασφαλής, γιατί κάθε φορά που σου μιλάω νομίζω ότι πάντα μα πάντα καταλαβαίνεις αυτά που δε σου λέω – και δε στα λέω όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε χρειάζεται – κι εσύ είσαι πάντα εκεί, να μ’ αγκαλιάζεις και να με νοιάζεσαι, να με ακούς ακόμη κι όταν μιλάω με τον εαυτό μου και λέω “μα, κοίτα να δεις, εγώ δε νιώθω καθόλου μα καθόλου δυνατή, δε μπορώ, δε θέλω άλλο νά ‘μαι δυνατή, θέλω απλώς να είμαι το κοριτσάκι κάποιου, να με πάρει αγκαλιά και να μου πει “είμαι εδώ μαζί σου, μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά” “. Και δεν ξέρω, ούτε με νοιάζει, αν τρομάζεις μ’ αυτό που σου λέω τώρα, ή αν ξέρεις, αλήθεια, πόσο έχεις ζυγώσει και έχεις ακουμπήσει απαλά την ψυχή μου. Αλλά αυτό που σίγουρα μπορώ να σου εγγυηθώ πως ξέρω για τα καλά, είναι πως χθες βράδυ για μια μικρή μαγική στιγμή κατάλαβα πως η αγκαλιά σου είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και πολύ καιρό…